Olimpijczyk z Jaworzna

Olimpijczyk z Jaworzna

♦ W 1962 roku z inicjatywy KS „Górnik” Jaworzno powołano komitet budowy basenu pływackiego. Swoją działalność rozpoczął on od otwarcia konta w Banku Spółdzielczym w Jaworznie, korzystając przy tym z wydatnej pomocy KWK „Komuna Paryska”. W trakcie realizacji inwestycji prace całkowicie przejęła wspomniana kopalnia, która już na wstępie przekazała na ten cel 2 mln złotych.
♦ W 1965 roku, w przeddzień święta 22 lipca – najważniejszego państwowego święta w okresie Polski Ludowej – oddano do użytku mieszkańców Jaworzna nowoczesny obiekt sportowy, znany pod nazwą basenu „XX-lecia PRL”.

♦ Pływalnia była wielokrotnie modernizowana i remontowana. Początkowo obiekt był odkryty, jednak z czasem go zadaszono, montując przestronne, szklane ściany boczne. Przebudowano nieckę basenu oraz zmodernizowano całą infrastrukturę obejmującą szatnie, toalety, prysznice oraz pomieszczenia administracyjno-biurowe. Wybudowano również trybuny dla widzów. Basen główny o długości 50 m i szerokości 25 m (lub 20 m) posiadał kilka torów pływackich, a jego głębokość wynosiła od 1,4 do 3,8 m. Basen szkolny dla dzieci, tzw. brodzik, miał wymiary 10 × 4 m i głębokość od 0,8 do 1,2 m. Ze względów sanitarnych kompleks wyposażono także w budynek uzdatniania i oczyszczania wody.
♦ Basen pełnił funkcję rekreacyjną, a dzięki wymiarom olimpijskim – także sportową. Przy obiekcie działały sekcje pływacka oraz piłki wodnej. Odbywały się tu liczne zawody rangi regionalnej, ogólnopolskiej, a nawet międzynarodowej (głównie w piłce wodnej). Przy Szkole Podstawowej nr 7, a później także nr 17, tworzono klasy sportowe o profilu pływackim (tzw. klasy mistrzostwa sportowego).
♦ Pływalnia stanowiła część większego kompleksu sportowego, w którego skład wchodziły również: stadion piłkarski, korty tenisowe, boisko do siatkówki oraz budynek administracyjny z zapleczem dla sportowców. Za głównym budynkiem basenu znajdowała się mniejsza infrastruktura sportowa z odkrytym brodzikiem dla dzieci oraz „ścieżką zdrowia”, wyposażoną w przyrządy do ćwiczeń rekreacyjnych. Niestety w latach 80. XX wieku ta część obiektu popadła w ruinę i straciła swoje walory użytkowe.
♦ Kopalnia „Komuna Paryska”, która powstała w 1921 roku jako „Jan Kanty” (i do tej nazwy powróciła w 1989 roku), była właścicielem i głównym sponsorem klubu. W 2000 roku, w wyniku restrukturyzacji górnictwa, przedsiębiorstwo formalnie przestało istnieć. Problemy finansowe zaczęły się jednak wcześniej, już na początku lat 90. W konsekwencji część mienia kopalni, w tym obiekty sportowe, przeszła pod zarząd miasta. Basen „olimpijski” wymagał remontu kapitalnego, a miasto do bogatych nie należało; w każdym razie środków na taką inwestycję nie było.
♦ W 1994 roku, w wyniku negocjacji, basen został przejęty za „przysłowiową złotówkę” przez Elektrownię Jaworzno III. Po przeprowadzeniu gruntownego remontu w 1995 roku, przy udziale władz miasta i zarządu elektrowni, uroczyście oddano obiekt do użytku mieszkańcom Jaworzna i okolic. W 1998 roku elektrownia sfinansowała kolejną modernizację pływalni.
♦ W 2009 roku koncern Tauron S.A., w skład którego wchodziła m.in. Elektrownia Jaworzno III, podjął decyzję o zbyciu lub likwidacji części majątku sportowego, w tym basenu. Obiekt przez pewien czas pozostawał nieużytkowany, ponieważ nie udawało się znaleźć nabywcy.
♦ W 2010 roku kryta pływalnia zmieniła jednak właściciela. Została zakupiona przez Konsorcjum Inwestycji Gospodarczych sp. z o.o., co dało początek kompleksowi Via Sport. W późniejszym czasie inwestor odkupił także tereny dawnego boiska piłkarskiego ZKS „Górnik” Jaworzno. Do konsorcjum należy również kompleks „Orka” w Pieczyskach (przy zbiorniku Gródek), znany szerzej jako „Kamieniołomy Koparki”.
♦ Basen wraz z całym kompleksem sportowym znajduje się na Osiedlu Stałym w Jaworznie przy ul. Inwalidów Wojennych 2. Obiekt sąsiaduje z urokliwym leśnym zakątkiem o mrocznej historii z czasów okupacji i wczesnego PRL-u, ale to już temat na zupełnie inną opowieść...

Tekst: Barbara Kowalczyk, kwiecień 2010 r. Foto: Archiwum Elektrowni JaworznoIII, Henryk Hermanowicz, Adamos.

bibliografia