Kościół w Dąbrowie

Kościół w Dąbrowie Narodowej 1931-1933 r.

Budowa i poświęcenie kościoła Matki Boskiej Anielskiej w Dąbrowie Narodowej

Geneza i początki budowy
Po wiekowej niewoli i strasznej w skutkach wojnie światowej, nawiedzona klęską bezrobocia ludność gminy Dąbrowa (Narodowa) – należącej do parafii Jaworzno w powiecie chrzanowskim – postanowiła na ogólnym wiecu sprzeciwić się trudnej doli. Spragnieni opieki z Góry, mieszkańcy zdecydowali o wzniesieniu skromnej świątyni pod wezwaniem Matki Boskiej Anielskiej, aby mieć Najwyższego wśród siebie i móc uciekać się do Niego w niedoli. Inicjatywa ta była niezwykle ważna, ponieważ dotychczas wierni musieli pokonywać aż 8 kilometrów, by dotrzeć na niedzielne i świąteczne nabożeństwa do Jaworzna. Budowę gorąco popierali ks. dziekan nowogórski Mroczek oraz miejscowy proboszcz z Jaworzna, ks. kanonik Sitko.

Prace budowlane rozpoczęły się w maju 1931 r. bez zbędnej reklamy, posiedzeń czy konferencji. Główną sprężyną ściślejszego komitetu miejscowych obywateli, na którego czele stanął Karol Szuster, był niestrudzony ks. Szczepan Muras. Ten wikary z Jaworzna, pełniący zarazem obowiązki katechety szkoły powszechnej w Dąbrowie i skarbnika komitetu, wziął na siebie ciężar organizacyjny, nie szczędząc na ten cel nawet własnej kieszeni. Plany kościółka wykonał bezinteresownie budowniczy z Mysłowic, p. Alojzy Gołasowski, który ponadto ofiarował 10 000 sztuk cegieł i osobiście kierował pracami.

Poświęcenie kamienia węgielnego
Dzięki tak dzielnej pracy, już 5 lipca 1931 r. mury świątyni wznosiły się na 4,5 metra ponad teren. Tego dnia odbyło się uroczyste poświęcenie kamienia węgielnego. Najprzewielebniejszy Książę Metropolita Krakowski, Adam Stefan Sapieha, z powodu ważnych przeszkód nie mógł przybyć, ale przyrzekł osobiście poświęcić ukończoną budowlę. W jego zastępstwie aktu tego dokonał delegat, ks. kanonik Mroczek, wygłaszając okolicznościowe kazanie i zachęcając wiernych do wytrwałej pracy. Następnie ks. Sitko odprawił uroczystą mszę św., podczas której chór kościelny z Jaworzna wykonał utwory religijne. Zgromadziły się tłumy wiernych z Dąbrowy, Jaworzna i okolicznych wiosek, a uroczystość zakończono odśpiewaniem chorału „Boże coś Polskę”.

Zmiana kierownictwa i ukończenie prac w dobie kryzysu
Zaledwie cztery miesiące po rozpoczęciu budowy, 21 września 1931 r., ks. Szczepan Muras odszedł zupełnie nieoczekiwanie na nową placówkę – został mianowany administratorem (a następnie proboszczem) parafii w Lipniku koło Białej. To przeniesienie silnie dotknęło miejscową społeczność, która żałowała szczerze tego zacnego kapłana-żołnierza, życząc mu owocnej pracy na nowym miejscu.
Aby dzieło nie upadło, z woli ks. proboszcza Sitki prace po ks. Murasie przejął ks. Jan Szarek. Przy poparciu parafian, komitetu z p. Szustrem na czele oraz dzięki własnej ofiarności, zdołał on ukończyć budowę pomimo panującego kryzysu. Kościół pokryto blachą cynkową, wykończono wnętrze i ułożono posadzkę. Prezbiteryjum oraz ołtarz z pięknego zagranicznego terazza wykonała bielska firma „Kamień”. Powstała świątynia mogąca pomieścić 1500 osób. Do pełnej okazałości zabrakło jedynie wieży, która miała w przyszłości ozdobić i powiększyć budowlę.

Konsekracja kościoła i owoce duszpasterskie
Zgodnie ze złożoną wcześniej obietnicą, 6 listopada 1932 roku Książę Metropolita Adam Stefan Sapieha dokonał uroczystego poświęcenia kościoła oraz konsekracji ołtarza w Dąbrowie. W tej doniosłej uroczystości wzięły udział wszystkie okoliczne organizacje ze swymi sztandarami oraz bardzo wielu ludzi z sąsiednich parafii. Chór z Jaworzna, tym razem pod kierunkiem p. Starczyńskiego, odśpiewał „Ecce sacerdos” oraz oprawę Mszy św.
Wysiłek związany z budową przyniósł wspaniałe rezultaty duchowe. Chwała Boża w Dąbrowie Narodowej rośnie – podczas gdy przed budową szerzyło się tam sekciarstwo, to po otwarciu świątyni ludzie tłumnie zaczęli uczęszczać na nabożeństwa, a z sekciarzy zostało w miejscowości zaledwie kilka rodzin.

Foto i źródła tekstowe: Dzwon Niedzielny nr 30, 31 lipca 1931 r.;Dzwon Niedzielny nr 40, 4 października 1931 r.; Przewodnik Katolicki nr 39, 8 stycznia 1933 r.; Dzwon Niedzielny nr 2, 3 stycznia 1933 r.

bibliografia